Dit keer geen mamablog. Maar een papablog. Hoe leuk is dat!

Hoewel mijn vriendin en ik ons sterk hadden voorgenomen dat onze dochter geen speen zou mogen, zijn we na twee slapeloze nachten na haar geboorte toch gezwicht.

Zuigbehoefte

Het was aan het begin van de zomer toen onze eerste dochter geboren werd, intussen ruim drie jaar geleden. Ze had een enorme zuigbehoefte. Ik heb mijzelf twee nachten opgeofferd door naast haar bed te zitten met mijn vinger in haar mond, zodat ze in ieder geval stil was.

Na twee van zulke nachten deden we alsof we nooit hadden afgesproken dat onze dochter geen speen zou krijgen. In de supermarkt kochten we een lief, roze speentje.

Er zouden er nog veel volgen.

Scheve tandjes?

Toch knaagde het aan ons, want we zagen al voor ons hoe haar tanden scheef kwamen te staan en hoe ze zo’n typische speensnuit zou ontwikkelen. Het was een jaar geleden dan ook duidelijk: die speen moest eruit.

Beetje bij beetje hebben we hieraan gewerkt. De mooiste stap zetten we toen we haar vertelden dat ze alleen nog maar in bed met de speen mocht. De eerste periode wilde ze vaker naar bed, maar de laatste zes maanden ook dat niet meer. De speen was verbannen naar de nacht.

Er werd nog dankbaar gebruik van gemaakt. Door de babyfoon werden we regelmatig wakker door het harde gesabbel aan de speen. Af en toe was hij kwijt, met alle paniek van dien.

Toch werden er door ons alweer plannen gesmeed om de speen definitief weg te nemen.

Beloningen

We deden van alles. Een beloningssysteem met stickers. Iedere nacht zonder speen zou een sticker opleveren, vijf stickers een cadeautje. We beloofden een fiets. We bouwden het af door de speen op de stoel te leggen. Als ze dan zin had in de speen mocht ze hem pakken. Die zin kwam twee seconden nadat wij de deur sloten.

Het mocht allemaal niet baten.

Mijn vriendin wist dat er een boekje was van Vivian Slingerland om kinderen te helpen afstand te nemen van de speen: Daaag Speen. Mijn dochter vond het verhaal leuk, maar hoe vaak we het ook voorlazen, ze voelde zich niet geroepen om de speen af te staan.

Baby Piet

Maar toen kwam Sinterklaas echt het land in. En in een fractie van een seconde, tijdens het bedritueel, kwam ik terug op Baby Piet uit het boek.

‘Hoor jij hem ook zo hard huilen?’ vroeg ik.

Er was niets te horen, maar natuurlijk hoorde mijn dochter dat.

‘De Baby Piet is op zoek naar een speen. Wil jij hem misschien helpen?’

Na een beetje aandringen wilde ze best helpen.

‘Ik denk dat Sinterklaas daar heel blij mee gaat zijn. Misschien wil hij je wel een groter cadeau geven. Wat zou je dan willen?’

Ze noemde het cadeau dat we hadden gekocht voor 5 december. Tijd om te twijfelen was er niet, dus we stemden in. De speen deed ze zelf in haar schoen en – wonder boven wonder – ze viel binnen no time in slaap.

Cadeautje

De volgende ochtend kreeg ze een enorm pakketje in haar schoen. Sinds twee weken speelt ze daar volop mee. Het gaat zelfs mee naar bed. Ze heeft nog één keer om de speen gevraagd, maar knikte tevreden toen ze hoorde dat Baby Piet er erg blij mee is.

‘Hoor je niet dat hij lekker ligt te slapen?’

‘Ja…’

Het was een hele operatie, maar het is gelukt. Nu maar hopen dat ze Baby Piet vergeten is tegen de tijd dat ze van haar geloof valt…

Gastblog door Theo

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here